Πνεύμα από το ρήμα πνέω. Αναπνοή: ανα-πνοή. Το αχώριστο μόριο ανα-(αν-) προσδίδει στο β΄ συνθετικό τη σημασία του «πάλι».
Απίστευτη, ατέλειωτη Ελληνική γλώσσα, που παρά τις αλλοιώσεις που έχει υποστεί το βάθος της είναι συγκλονιστικό. Είναι στιγμές που έχω την αίσθηση ότι εκεί υπάρχουν κωδικοποιημένα η πραγματική μας ιστορία και η πραγματική μας φύση. Αναπνοή, Πνεύμα, δύο λέξεις που υπάρχουν στο λεξιλόγιο μου χρόνια, που αναρωτιέμαι και για τα δυο χρόνια τώρα, που αντιλήφθηκα πρακτικά τη σύνδεση τους αλλά ποτέ δεν συνειδητοποίησα την κοινή τους ρίζα ως λέξεις.
Στο σχολείο έμαθα για την αναπνοή μου ότι είναι μια φυσική λειτουργία που γίνεται αυτόματα, χωρίς τη δική μου επέμβαση. Αργότερα σε διαφορετικά σχολεία όπως για παράδειγμα, στα μαθήματα ανώδυνου τοκετού που πήγαινα όταν ήμουν έγκυος, έμαθα ότι με διαφορετικές αναπνοές σε κάθε φάση, δεν ένιωθα τον πόνο και το μωρό μου έπαιρνε το απαραίτητο οξυγόνο για να μην ταλαιπωρείται. Αργότερα έμαθα ότι για τα αστρικά μου ταξίδια ήταν αρκετό να εστιάζομαι στην αναπνοή μου. Μετά έμαθα ότι η σωστή αναπνοή είναι απαραίτητη για να χαλαρώσω, να αποταυτιστώ και να αντιληφθώ τα κομμάτια του ψυχισμού μου. Κάθε μέρα νέες ανακαλύψεις και διαπιστώσεις.
«Αναπνέω» σημαίνει είμαι ζωντανός, έχω ζωή, κάτι τόσο σημαντικό κι όμως ξεχασμένο στην τύχη του που με το πέρασμα του χρόνου κατέληξε να σημαίνει, “συντηρούμε ζωντανός”. Το δώρο της αναπνοής όμως κρύβει πολλά μυστικά. Ναι, συντηρούμαστε στη ζωή αλλά αν μπούμε στον πειρασμό να παίξουμε συνειδητά μαζί του θα ανακαλύψουμε πολλά και όσο περισσότερο θα ασχολούμαστε στην πράξη τόσες περισσότερες εκπλήξεις θα μας περιμένουν.
Από την επιστήμη ξέρουμε ότι η αναπνοή ελέγχεται από στελέχη του εγκεφάλου που αφορούν τις αυτόνομες λειτουργίες του σώματος μας, όπως ο καρδιακός παλμός κ.λπ.. Παρόλα αυτά ακούμε για αποτελεσματική ή σωστή αναπνοή και ότι ως άνθρωποι μπορούμε να ελέγξουμε και να ρυθμίσουμε την αναπνοή μας όπως και τον εγκέφαλο μας. Η ικανότητα μας αυτή είναι μοναδική, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στα ζώα (ή έτσι πιστεύουμε). Τα ζώα δεν μεταβάλλουν το ρυθμό της αναπνοής τους οικειοθελώς. Η αναπνοή τους αλλάζει συνήθως μόνο σε απόκριση στο τρέξιμο, ανάπαυση κ.λπ..
Στην κινέζικη θεραπευτική ξέρουμε ότι μια τραχιά ηχηρά ακουστή αναπνοή δηλώνει υπερβολή, μια αδύναμη επιφανειακή αναπνοή συνοδεύεται με έλλειψη[1].
Ερωτήσεις που άρχισαν να προβληματίζουν τους επιστήμονες είναι: γιατί οι άνθρωποι είναι ικανοί να ρυθμίζουν οικειοθελώς την αναπνοή τους και πώς αποκτούμε πρόσβαση σε μέρη του εγκεφάλου μας που δεν υπόκεινται κανονικά στον συνειδητό μας έλεγχο;
Όταν γεννιόμαστε η πρώτη μας αναπνοή, είναι και το πρώτο μας σοκ γιατί ο ομφάλιος λώρος συνήθως κόβεται αμέσως. Αν δεν κοπεί ο ομφάλιος λώρος[2] αλλά περιμένουμε μέχρι να σταματήσει να πάλλεται ο πλακούντας δίνουμε τη δυνατότητα στο μωρό να αρχίσει να αναπνέει σταδιακά με τους πνεύμονες και δεν παίρνει αυτό το πρώτο επώδυνο σοκ.
Από την γέννηση μας λοιπόν, πότε σωματικές ανισορροπίες και πότε ψυχικές εντάσεις, άγχος, φόβος κ.λπ., μας οδήγησαν να αναπνέουμε ρηχά και ασυνείδητα.
Όταν πονάμε κόβουμε την αναπνοή ακόμα κι όταν περιμένουμε να πονέσουμε. Όταν φοβόμαστε παίρνουμε ρηχές αναπνοές ακόμα κι όταν αυτό που φοβόμαστε δεν έχει καμιά πραγματική υπόσταση. Μπορεί δηλαδή να είναι κάτι που αφορά το μέλλον ή που είναι στα σενάρια του μυαλού μας ή ακόμα και βλέποντας μια ταινία. Ο εγκέφαλος μας, παίρνει το ίδιο μήνυμα άσχετα από το αν είναι κάτι πραγματικό που πρέπει να δράσουμε για να προφυλαχτούμε ή κάτι φανταστικό.
Μπορεί λοιπόν η αναπνοή να είναι κάτι που το σώμα κάνει αυτόματα αλλά ο τρόπος που αναπνέουμε αλλάζει ανάλογα με την ψυχική μας κατάσταση και πώς αισθανόμαστε.
Και επειδή τα “Πάντα εν σοφία εποίησεν”, αυτό λειτουργεί αμφίδρομα: Εάν αλλάξουμε τον ρυθμό με τον οποίο αναπνέουμε (εισπνοή – εκπνοή) εκούσια, μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε τον τρόπο που αισθανόμαστε. Όταν αναπνέουμε απαλά στέλνουμε ένα σήμα στο σώμα που λέει ότι είμαι χαλαρή και ότι όλα είναι ασφαλή και καλά. Σε απάντηση, το σώμα παράγει λιγότερες ορμόνες στρες (αδρεναλίνη, νορεπινεφρίνη και κορτιζόλη) και αυξάνει τις ορμόνες που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά (ενδορφίνες κλπ).
“Νοιώθω ότι ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για την πραγματική μας φύση, για τις ικανότητες μας. Για την ακρίβεια είναι πλέον επιτακτική ανάγκη της ανθρωπότητας να αρχίσει να αναλαμβάνει την ευθύνη της.
Βασικός τομέας της φύσης μας αποτελεί η ψυχολογία μας. Είναι τα φίλτρα μέσα από τα οποία αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, τη ζωή μας και τον κόσμο γύρω μας.
Όπως πολύ όμορφα περιγράφει σε σχόλιο του μαθητευόμενος μετά από 18 μήνες εξάσκησης στη συνειδητή αναπνοή:
… Με την συνειδητή αναπνοή, όλο το ασυνείδητο θαμμένο σε κυτταρικό επίπεδο συναίσθημα αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια. Δυσάρεστες, διαγραμμένες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία, τραυματικές εμπειρίες – όλες επιστρέφουν πίσω.
Δεσμεύτηκα, ωστόσο, ότι θα συνεχίζω να εμφανίζομαι. Άφησα την ιστορία. Εγκατέλειψα κάθε στόχο να «διορθώσω» τον εαυτό μου και απλώς ότι βγαίνει να το αφήνω να φύγει.
Αποφάσισα ότι θα ήμουν πρόθυμος να ξαπλώσω για μια ώρα και να αναπνεύσω. Ότι συνέβαινε από εκεί και πέρα, ήταν αυτό που έπρεπε να συμβεί. Σταμάτησα το δράμα του «εγώ ο καημένος» που μου είχε συμβεί αυτό το φρικτό τραύμα και αντίθετα το ένιωσα.
Ο τρόμος, ο θυμός και ο πόνος έγιναν σύντροφοί μου. Καλωσορίζοντας τους με ανοιχτές αγκάλες, ανέπνευσα μέσα τους – και φύγαν.
Σταμάτησα, γύρισα, κοίταξα κατάματα αυτά τα συναισθήματα και πήρα πίσω τη δύναμή μου.
Σήμερα, δεν τρέχω πια. Το σώμα μου δεν τρέμει όπως παλιά και τα πόδια μου δεν κινούνται σπασμωδικά συνεχώς πάνω και κάτω.
Μπορώ να καθίσω ακίνητος.
Τώρα ξέρω ότι όταν το μυαλό μου αρχίζει να δημιουργεί δράμα, μπορώ να ξαπλώσω και να αναπνεύσω.
Η διαύγεια έρχεται, η γαλήνη έρχεται και τα συναισθήματα περνούν. Τους επιτρέπω, χωρίς να προσπαθώ να τα αλλάξω…
Ειδικά τα άτομα που έχουν σε μεγάλο βαθμό έντονο άγχος, κατάθλιψη και άλλα ψυχολογικά προβλήματα, η τέχνη της συνειδητής αναπνοής μπορεί πραγματικά να τους σώσει. Πολλές θεραπείες όπως Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία, θεραπεία τραύματος ή διάφοροι τύποι πνευματικών ασκήσεων – περιλαμβάνουν την εστίαση και τη ρύθμιση της αναπνοής. Τα αποτελέσματα των οποίων μας δείχνουν ότι:
- Η αναπνοή αλλάζει/καλυτερεύει τη διάθεση
- Η αναπνοή απελευθερώνει ένταση. Όταν υπάρχει ένταση οι μύες σφίγγουν και η αναπνοή γίνεται ρηχή. Όταν η αναπνοή είναι ρηχή, δεν λαμβάνετε η ποσότητα οξυγόνου που χρειάζεται το σώμα μας.
- Η αναπνοή ανακουφίζει συναισθηματικά προβλήματα. Η συνειδητή αναπνοή μας βοηθάει να καθαρίσουμε τα άβολα συναισθήματα από το σώμα μας.
- Η αναπνοή χαλαρώνει μυαλό / σώμα και φέρνει διαύγεια. Η οξυγόνωση του εγκεφάλου μειώνει τα υπερβολικά επίπεδα άγχους. Δίνοντας προσοχή στην αναπνοή μας, αναπνέοντας αργά, βαθιά και παρατηρώντας το σώμα μας, εντοπίζουμε τυχόν μέρη που είναι σφιχτά. Τότε μπορούμε να δούμε στην οθόνη του μυαλού μας την κάθε εισπνοή να φτάνει σε αυτά.
Μια σχετικά νέα έρευνα[3] που δημοσιεύτηκε το 2018, δείχνει ότι η αναπνοή μπορεί επίσης, να αλλάξει τον εγκέφαλό μας. Τέτοιου είδους έρευνες με ηλεκτρόδια για άμεση παρατήρηση του εγκεφάλου είναι σπάνιες. Σ’ αυτή τη μελέτη συμμετείχαν ασθενείς με επιληψία. Αυτοί οι ασθενείς αντιμετώπιζαν επιληπτικές κρίσεις που δεν μπορούσαν να ελεγχθούν με φαρμακευτική αγωγή και συνεπώς απαιτούσαν χειρουργική επέμβαση για την ανίχνευση της εστίασης των επιληπτικών κρίσεων. Έτσι όσο ήταν στο νοσοκομείο για παρακολούθηση δόθηκε στους γιατρούς η δυνατότητα να ερευνήσουν το θέμα της αναπνοής.
Τα συμπεράσματα της έρευνας με απλά λόγια ήταν ότι, οι αλλαγές στην αναπνοή – για παράδειγμα, η αναπνοή με διαφορετικούς ρυθμούς και κυρίως η συνειδητή εστίαση στην αναπνοή μας – επηρεάζουν και διάφορα άλλα μέρη του εγκεφάλου (εκτός από αυτά που ελέγχουν αυτόνομες λειτουργίες). Οι ασκήσεις δηλαδή που περιλαμβάνουν εκούσια/συνειδητή αναπνοή φαίνεται να μεταβάλλουν τη συνδεσιμότητα μεταξύ τμημάτων του εγκεφάλου που συνήθως δεν είναι προσβάσιμα από εμάς.
Σ’ αυτή την έρευνα οι επιστήμονες απέδειξαν επιπλέον ότι η συνειδητή (εκούσια) εστίαση στην αναπνοή, δίνει ταλαντώσεις σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου που διαφέρουν από τη συνηθισμένη γενική διέγερση. Ιδίως στον πρόσθιο φλοιό του προσαγωγίου που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του μεταιχμιακού συστήματος, το οποίο συμμετέχει στο σχηματισμό και στην επεξεργασία των συναισθημάτων, στη μάθηση και τη μνήμη.
Τα ευρήματα υποστηρίζουν σίγουρα τις συμβουλές που δίνονται στους ανθρώπους σε περιόδους άγχους ή όταν απαιτείται αυξημένη συγκέντρωση ή σε άτομα σε μια ποικιλία επαγγελμάτων που απαιτούν εξαιρετική εστίαση και ευελιξία. Οι αθλητές, επίσης, είναι από καιρό γνωστό ότι χρησιμοποιούν την αναπνοή για να βελτιώσουν την απόδοσή τους.
“Πάντως είναι άξιο απορίας πως ως άνθρωποι απομακρυνθήκαμε τόσο από τη φύση μας που ξεχάσαμε την αναπνοή μας.
Πιθανόν αν είχαμε ασχοληθεί μαζί της όσο για παράδειγμα με την περιποίηση των μαλλιών μας, σίγουρα θα είχαμε μάθει πολλά περισσότερα για αυτή.
Πλέον ξέρουμε και από την επιστήμη πως όλα τα κύτταρα του σώματος μας επηρεάζονται από τις σκέψεις μας και διατηρούν μνήμη (όλα όσα έχουμε βιώσει είναι αποθηκευμένα στο κάθε κύτταρο μας. Η καινούρια επιστήμη της επιγενετικής αποδεικνύει τη σύνδεση μεταξύ ύλης και πνεύματος.
Πώς μπορούμε όμως να αλλάξουμε τη σκέψη μας; Το ισχυρότερο και με άμεσα αποτελέσματα εργαλείο που διαθέτουμε είναι η αναπνοή μας. Η εξάσκηση στην αναπνοή μας φέρνει σε επαφή με την εσωτερική μας αλήθεια και κάνει τη σύνδεση μεταξύ του σώματος και του πνεύματος. Είναι η γέφυρα που ενώνει το ορατό με το αόρατο.
Ποια είναι όμως η σωστή αναπνοή;
Ανάλογα με τους μύες που χρησιμοποιούμε για τη διαχείριση του αέρα, υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι αναπνοής. Η διαφραγματική αναπνοή θεωρείται από όλους η πιο αποτελεσματική. Όσοι τραγουδάνε για παράδειγμα, ξέρουν ότι ο σωστός τρόπος αναπνοής είναι ο διαφραγματικός. Μ ΄αυτό το είδος αναπνοής αυξάνεται ο όγκος της θωρακικής κοιλότητας που επιτυγχάνεται με την κάθοδο του διαφράγματος και την ταυτόχρονη κίνηση των πλευρών προς τα έξω. Είναι η πιο ξεκούραστη και παραγωγική διότι με τη λιγότερη δυνατή ενέργεια παράγεται το μέγιστο έργο.
Αντίθετα, όταν αναπνέουμε και σηκώνεται το στέρνο και οι ώμοι, κουραζόμαστε και ενισχύουμε την ένταση χωρίς λόγο.
Ο τρόπος που αναπνέουμε μπορεί να ελεγχθεί πρακτικά, απλά εστιάζοντας στην αναπνοή και στα μέρη του σώματος που κινούνται. Επίσης, μπορούμε να βάλουμε το ένα χέρι στο στήθος και το άλλο πάνω από την κοιλιά. Μόνο το χέρι στην κοιλιά μας πρέπει να κινείται με τη διαφραγματική αναπνοή. Επίσης, προσέχουμε να μην σηκώνουμε τους ώμους κατά την αναπνοή.
Σημαντικό είναι να μην ξεχνάμε ότι η “αναπνοή” περιλαμβάνει την εισπνοή αλλά και την εκπνοή. Όσο σημαντικό είναι να εισπνέουμε σωστά άλλο τόσο είναι να εκπνέουμε.
Στο διαδίκτυο μπορεί κάποιος να βρει άπειρα άρθρα και βίντεο για ασκήσεις αναπνοής. Κάποιοι συμβουλεύουν μέτρημα (έως το 3 ή 4) στην εισπνοή, κράτημα, εκπνοή.
Εγώ θα έλεγα ότι η αναπνοή είναι η πιο φυσική λειτουργία μας και η γνώση αυτή είναι μέσα μας, μέσα στον κάθε άνθρωπο. Τα μόνα που μας χρειάζονται είναι: “πρόθεση, πράξη και παρατήρηση”. Έτσι θα αναγνωρίσουμε τις δυσαρμονίες και θα θυμηθούμε τη φύση μας.
Όπως οι πνευμονολόγοι εξετάζουν σοβαρές πνευμονικές δυσλειτουργίες και οι γιόγκι διερευνούν την πραναγιάμα, για την καθημερινότητα μας, για τη ζωή μας μάλλον ο καθένας μας πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του. Να ερευνήσει, να πειραματιστεί και να ανακαλύψει. Στερείτε οποιασδήποτε λογικής να περιμένουμε επιστημονικά δεδομένα και πειράματα για να ασχοληθούμε με την αναπνοή μας.
Η εμπειρία μου σε σχέση με την αναπνοή
Ο πιο απλός τρόπος να ενεργοποιήσουμε τον “παρατηρητή” μέσα μας και να αρχίσουμε να ελέγχουμε το μυαλό μας ανά πάσα ώρα και στιγμή, είναι η αναπνοή μας. Το σημαντικό στοιχείο σ’ όλο αυτό νοιώθω ότι είναι η “συνειδητή” αναπνοή.
Όταν προσπαθώ να ασκήσω έλεγχο σε εξωτερικές καταστάσεις, το μυαλό μου αρχίζει να τρέχει, αισθάνομαι ανήσυχη και ανήμπορη, και δημιουργώ ψεύτικα σενάρια τις περισσότερες φορές, του στυλ «όλοι και όλα εναντίον μου». ……..
Ο μεγαλύτερος σωτήρας μου σε αυτό τον εσωτερικό πόλεμο, έχει γίνει η αναπνοή. Απλά εισπνέοντας και εκπνέοντας συνειδητά.
Όσο πιο ήρεμη είναι η αναπνοή μου τόσο πιο ισορροπημένη νοιώθω και γω. Άρα όταν μιλάω για βαθιά αναπνοή δεν εννοώ την αναπνοή που γίνεται με κάποιου είδους πίεση.
Η αναπνοή με βοηθάει να κινηθώ ανάμεσα από τα συναισθήματα και το χάος.
Ακούγεται τόσο απλό, και είναι.
Ήμουν έτοιμη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ανά πάσα στιγμή.
Μέσα στο σώμα μου, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα κύματα αδρεναλίνης, σαν να ήταν θέμα ζωής και θανάτου. Ήμουν πάντα σε εγρήγορση, έτοιμη να μπω σε δράση. Και δεν ήμουν καν εκεί να το αντιληφθώ …
Όταν πιάνω το μυαλό μου να έχει αρχίσει να χάνεται σε διανοητικά σενάρια, ο μόνος τρόπος να το σταματήσω, είναι να αναπνεύσω συνειδητά. Αυτό σημαίνει να αναπνέω βαθιά, αισθανόμενη και βλέποντας στην οθόνη του νου, το διάφραγμα να κατεβαίνει και την κοιλιά μου να φουσκώνει. Όλη η προσοχή μου είναι στην αναπνοή.
Η συνειδητή αναπνοή μας βοηθάει να ελέγχουμε κατά κάποιο τρόπο τα ανεξέλεγκτα σενάρια του νου που μας κρατάνε εγκλωβισμένους και μας ρουφάνε την δύναμη μας.
Το δύσκολο είναι να το θυμηθούμε. Όσο πιο γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε σενάρια του νου τόσο πιο εύκολο είναι να ξεφύγουμε από αυτά. Η επανάληψη και η μνήμη της ανακούφισης και της ικανοποίησης που μπορούμε να πάρουμε είναι αυτό που δυναμώνει την πρόθεση μας να το εφαρμόζουμε όλο και περισσότερο.
Μετά από μόλις 5 με 6 συνειδητές αναπνοές, πιάνω το μυαλό μου να έχει ξεφύγει και πάλι στα δικά του σενάρια (σκέψεις). Οι αναπνοές αυτές κάποιες φορές είναι περισσότερες και κάποιες φορές ακόμα λιγότερες ανάλογα με την ενεργειακή κατάσταση που βρίσκομαι. Σ’ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα νοιώθω να έρχομαι στο κέντρο μου. Δεν υπάρχουν σκέψεις/σενάρια ούτε για το παρελθόν ούτε για το μέλλον. Η διάχυτη ανησυχία καταλαγιάζει. Νοιώθω τη νηφαλιότητα του “Τώρα”.
Είναι τότε που ξαφνικά εμφανίζονται επιλογές στην καθημερινότητα που όταν είμαι ταυτισμένη μέσα σε σκέψεις του Εγώ, φόβο, θυμό κ.λπ., δεν μπορώ να δω.
Τότε σ’ αυτές τις στιγμές του κάθε Τώρα αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά την ύπαρξη σου.
Είναι σ’ αυτό το μικρό διάστημα που μπορείς να αισθανθείς τον εαυτό σου και συγχρόνως να αντιλαμβάνεσαι και τον κόσμο γύρω σου με όλες σου τις αισθήσεις.
Είναι σ’ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που μπορείς να αλλάξεις το μήνυμα στον εγκέφαλο σου και να ζητήσεις θεραπεία για οποιοδήποτε θέμα. Αναπνέοντας συνειδητά και βλέποντας στην οθόνη του νου το μέρος του σώματος μας που μας απασχολεί, να είναι υγιές. Τότε είναι που νιώθεις ότι αυτό που προσεύχεσαι έχει ήδη γίνει. Συγχρόνως με την αναπνοή προβάλω την “σπείρα”[4] έτσι όπως μου δόθηκε. Δεν ξέρω το ρόλο της αλλά μπορώ να βεβαιώσω ότι σε μένα λειτουργεί.
Τόσο απλό και συγχρόνως τόσο δύσκολο.
Όταν η πλάτη μου είναι ευθεία και χαλαρή απλά αναπνέοντας συνειδητά, μπορώ να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ πραγματικά μετά από μια δύσκολη μέρα και να συνεχίσω.
Τότε εύκολα μπορώ να καταλάβω το σφίξιμο που έχω πχ στους ώμους, που εκεί που νόμιζα ότι είμαι χαλαρή, ξαφνικά νοιώθω τους ώμους μου να πέφτουν, τις γνάθους μου να χαλαρώνουν κλπ..
Συνήθως όταν δεν είμαστε σε καλή ψυχολογία, δεν έχουμε και καλή στάση στο σώμα. Με τις ασκήσεις αναπνοής σιγά-σιγά αποκτούμε και καλύτερη στάση σώματος.
Επίσης, έχω παρατηρήσει ότι όταν είμαι καθιστή αλλά μαζεμένη ή ξαπλωμένη στον καναπέ ή στο κρεβάτι, είναι πιο δύσκολο να διατηρηθεί αυτή η συνειδητότητα. Γενικά στάσεις που συνήθισα να χρησιμοποιώ όταν είμαι σε φάση ανάπαυσης, παρατήρησα ότι με παραδίδουν πιο εύκολα σε σκέψεις του Εγώ.
Η ίσια και συγχρόνως χαλαρή σπονδυλική στήλη, η συνειδητή αναπνοή, η επαγρύπνηση και η απόλυτη χαλάρωση με κάποιο τρόπο γίνονται αλληλένδετα.
Συνοπτικά μερικά από τα πράγματα που έχω αντιληφθεί είναι:
- Η εξάσκηση κάποια ώρα της ημέρας είναι αναγκαία. Πρώτον γιατί χρειαζόμαστε λίγο χρόνο με τον εαυτό μας, να τον νοιώσουμε, να χαλαρώσουμε και να αφεθούμε. Δεύτερον γιατί όταν θα μας χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε την αναπνοή μας σε μια έκτακτη ανάγκη είτε αυτό είναι πόνος, κρίση πανικού είτε οτιδήποτε άλλο που θα χρειάζεται να επαναφέρουμε το σώμα μας ή/και τον ψυχισμό μας σε ισορροπία, χωρίς εξάσηση ούτε καν θα θυμηθούμε την αναπνοή μας πόσο μάλλον να διαθέτουμε τη δύναμη να εστιαστούμε σ’ αυτήν και να την οδηγήσουμε. Και τρίτον γιατί αφιερώνουμε χρόνο για μας, να μας εξερευνήσουμε, να μας μάθουμε, να μας εμπιστευτούμε. Να νοιώσουμε ασφαλής και να αναλάβουμε την ευθύνη μας.
- Η πρακτική εφαρμογή είναι αυτό που θα μας δώσει όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε. Αν αρχίσουμε να αναπνέουμε συνειδητά, θα εντοπίσουμε μόνοι μας διάφορα θέματα. Κλασική αντιμετώπιση όμως όλων των ανθρώπων είναι να δώσουν τροφή στο διανοητικό τους. Ειδικά όταν αυτό που έχουμε πάρει σαν πληροφορία μας κάνει κάποιο κλικ, έχουμε απορίες, θέλουμε εξηγήσεις, διαβάζουμε τα ίδια και τα ίδια όλη την ώρα και αποφεύγουμε την πρακτική εφαρμογή μιας πληροφορίας που πήραμε. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές οι πληροφορίες που παίρνουμε καλύπτουν τις ανησυχίες μας και ναι, γίνονται πιστεύω μας, χωρίς όμως πρακτικά να εφαρμόζουμε αυτό που πιστεύουμε.
Το μυαλό καταλήγει ένα άχρηστο εργαλείο όταν κυβερνάται από το Εγώ
Η αναπνοή είναι το πιο σημαντικό εργαλείο που μας δόθηκε ως μέρος της φύσης μας. Και τι περίεργο η αναπνοή μας επαναφέρει στο “τώρα”, όταν ζούμε στο κάθε τώρα δεν υπάρχει χρόνος, χωρίς το χρόνο δεν υπάρχει φόβος και χωρίς το χρόνο και το φόβο ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά μας. Τότε βρίσκουμε τη δύναμη μας και την πραγματική μας φύση.
“ Η αναπνοή μας συντηρεί στη ζωή αλλά μπορεί να είναι και ο αέρας που ζωντανεύει τη “σπίθα” μέσα μας και που διώχνει την διανοητική και συναισθηματική ομίχλη.
Με αγάπη
Έλλη
[1] Έλλειψη Chi (ενέργειας) Πνευμόνων
[2] Επιπλέον σύμφωνα με τον Παγκόσμιο οργανισμό υγείας συνίσταται να μην κόβεται άμεσα ο ομφάλιος λώρος για να αποφεύγεται η παιδική αναιμία. Αλλά ποιος το ξέρει και ποιος το εφαρμόζει;
[3] Breathing above the brain stem: volitional control and attentional modulation in humans, Jose L. Herrero, Simon Khuvis, Erin Yeagle,Moran Cerf and Ashesh D. Mehta
https://journals.physiology.org/doi/full/10.1152/jn.00551.2017
[4] Από την έρευνα μου εν συντομία έχω βρει ότι η“σπείρα” βρίσκεται ενσωματωμένη σε όλες τις γνωστές οργανικές δομές. Από τη δομή των οστών των ανθρώπων έως το μοτίβο των σπόρων ενός ηλίανθου και τη σπείρα ενός θαλάσσιου κελύφους. Φαίνεται να είναι ένα γεωμετρικό σχέδιο για την ίδια τη ζωή κάτω από όλες τις βιολογικές δομές. Είναι το Άλφα και το Ωμέγα της Αιθερικής Γραφής, σε κίνηση.
